Brief aan mezelf

 

naamloos

Een jaar geleden kreeg ik de diagnose borstkanker, toen had ik geen idee hoe dat mijn leven zou veranderen. Het veranderde mij, mijn zelfbeeld en mijn emoties. Mijn sociale leven werd er enorm door beïnvloed.

Kanker werd soms een excuus om niet meer deel te hoeven nemen aan bepaalde sociale evenementen. Kanker werd deel van mijn identiteit. Na een jaar word ik een beetje moe van die kanker identiteit. Kanker heeft mijn leven al veel eerder beïnvloed.
Toen ik 12 was, waren er al verschillende tantes met kanker, wat een enorme impact op mijn moeder had en daardoor op mij. Toen ik 17 was kreeg mijn vader voor het eerst longkanker. Kanker heeft mede mijn keuze voor mijn beroep als verpleegkundige bepaald. Onderwerpen voor scripties waren longkanker en leukemie, want mijn zus kreeg een tijd later de diagnose leukemie. Ik mocht haar beenmergdonor zijn wat ik een hele eer vond. Helaas zijn mijn lieve vader en zus te vroeg overleden.
Vlak nadat mijn vader voor de tweede keer kanker kreeg had ik voor mijzelf besloten dat ik kanker mijn leven niet zou laten beheersen. Ik merkte wel dat dit moeilijk was in de wereld van het ziekenhuis waar ik toen werkzaam was. Ik werd er vaak bij bepaald. Maar vaak kon ik het ook omzetten naar iets positiefs. Wanneer ik families mocht begeleiden die een slecht nieuwsgesprek kregen of wanneer ik iemand verpleegde in het laatste stadium. Ik voelde waar deze families doorheen gingen en het verrijkte mij. Op momenten dat het er toe deed mocht ik iets betekenen voor hen.

Nu ik zelf de diagnose kreeg was mijn eerste reactie weer : ‘kanker gaat niet mijn leven beheersen’. Ik merkte dat dat wel een uitdaging is. Mijn eerste reactie na het horen van de diagnose was: ik blijf wel ‘gewoon’ doorwerken. Maar de eerste weken is dit zeker onmogelijk omdat je bijna dagelijks in het ziekenhuis moet zijn vanwege allerlei onderzoeken en de eerste behandelingen en dan komt de tijd dat je niet 1 van de ‘gelukkigen’ bent die de chemotherapie ‘fluitend’ doorstaat en na alle geplande behandelingen ontbreekt het me ineens aan energie die ik voorheen wel had. Dus ik ontkom er niet aan: er zijn dagen dat het mijn leven wel beheerst…
Dat toegegeven hebbende geeft het me rust. Ik mag er aan toegeven en het helpt me juist in mijn proces. Ik kan nu zeggen dat ik kanker haat, ik haat wat het kan doen in mijn lijf en in mijn leven. Hoe hard ik ook mijn best doe om niet aan je te denken, lukt me dat nooit helemaal. Het voelt als een zeurende kiespijn…
Toch ontkom ik er niet aan om ook te zeggen dat ik je ook waardeer. Ik heb nu een andere kijk op het leven. Ik geniet meer van tijd met familie en vrienden en ik neem niets meer voor lief. Je hebt me geleerd bewuster te zijn en te focussen op dingen die er echt toe doen. Hoe belangrijk het is om lief te hebben en te vergeven. Toch haat ik je omdat mijn leven nooit meer word zoals het was.

Die ene patiënt

5c49a22b523f49.34041454
Een aanrader, dit boek.
https://www.volkskrant.nl/tag/die-ene-patient
Het boek gaat over die mensen die een arts en/of andere andere zorgwerkers niet vergeet. Iemand van wie je levenslessen leert, iemand die je leven veranderd.
Zo ben ik ook verschillende mensen tegengekomen: werkend in de zorg maar ook nu onderweg in mijn behandeltraject. Zo ook de afgelopen keer dat ik immunotherapie kreeg. Een vrouw naast me werd door al het personeel op de afdeling herkend. dat is meestal geen goed teken. En dat klopte ook. De kanker was weer teruggekomen en Anneke begon vol goede moed aan weer een reeks van chemo’s met hoofdkoeling..
Ik weet niet altijd wat ik moet zeggen tegen mijn zaalgenoten en wie weet hebben ze helemaal geen zin in een praatje. Of ik heb er zelf geen zin in. Anneke begon een gesprekje met mij. Ze vertelde hoe intens ze het leven geleefd had de afgelopen 2 jaar dat ze geen kanker had. Ze heeft geleerd zich te richten op wat goed is. Dat er moed voor nodig is om te leren leven met (de mogelijkheid van) kanker. Toch zal het moeten. Als je niet meer met die onzekerheid kunt leven, kun je niet gelukkig zijn.
Joke Verweerd schrijft in haar boek “Kiplekker” dat het goed is om geen medelijden met jezelf te hebben maar je mag wel begrip en compassie voor jezelf opbrengen. Je kunt je eigen vriendin zijn, jezelf respecteren in wat je meemaakt. Hoe nabij je liefste medemensen ook zijn, ziek zijn blijft een eenzaam avontuur. Er zijn altijd mensen die het slechter en moeilijker hebben dan jij, maar jij moet dealen met jou situatie en dan is het fijn als je jezelf te vriend hebt. Het is mooi als de gevoelens van mededogen en sympathie het winnen van je boosheid en angst. Schrijf een lieve brief aan jezelf of aan God. En laat zien dat je jezelf begrijpt, zowel op een rotdag als op een zonnige dag. Anneke schreef zichzelf brieven en kende het boekje ook. Ik vond het een wijze les en heb het ook maar eens geprobeert…

Een weg met lichtjes

candlelight-3647479_960_720

Het was wereldkankerdag  afgelopen Maandag. Een dag waarop je stil mag staan bij allen die kanker hadden of er nu tegen strijden. Hartverwarmend vind ik het. Ook ik heb ,net als veel mensen, een lijstje met mensen aan wie ik dan denk. Bij het ziekenhuis hadden ze een weg met lichtjes gemaakt naar het IntermeZZo gebouw. Om het gebouw onder de aandacht te brengen.Super!!hoe vrijwilligers en professionals zich daar inzetten. IntermeZZo is het nazorgcentrum voor mensen met kanker en hun naasten. Zij ondersteunen mensen met kanker de regie op het leven met kanker te hervinden. Dit doen ze door het geven van informatie en voorlichtingsbijeenkomsten over de gevolgen van kanker. Ook zijn er verschillende workshops en cursussen ter ondersteuning. Daarnaast biedt IntermeZZo allerlei activiteiten ter ontspanning, individueel of samen met anderen. (www.intermezzo-zwolle.nl/)
Toch bekruipt mij op zo n dag ook een ander gevoel.Want nadat ik mijn bestraling had “opgehaald” ging ik op mijn werk langs en daar trof ik een moeder met haar ernstig verstandelijk gehandicapte dochtertje.Zij zoeken al jaren met de neuroloog om de juiste medicijn combinatie te vinden voor de epileptische aanvallen die maar niet minder lijken te worden.Mede omdat het meisje een zeldzaam syndroom heeft wat maar weinig aandacht krijgt in de wereld.Als ik haar muziekdoosje voor de zoveelste keer opdraai omdat ze hier zichtbaar van geniet,lopen de rillingen over mijn rug en kan ik wel huilen.Het liefst wil ik haar langs een weg met allemaal lichtjes richting de perfecte behandeling rijden….

Stralende glimlach

glimlach-e1461261858419-640x480

Ik vroeg me af hoe het is …werken op radiologie. De eerste paar dagen dacht ik: “lijkt me best heftig  met de diagnoses die ik hoor voorbijkomen in de wachtkamer”. En je moet ook wel iets hebben met medische techniek en precisie. Je hebt erg kort contact met de patiënt, maar het contact is vluchtig en functioneel. Wel is er regelmaat in de vele bezoekjes die patiënten er afleggen. Soms weken achter elkaar. Toch krijg ik meer en meer respect voor de mensen daar. Met gevoel voor nauwkeurigheid en empathie hebben ze met elkaar werkplezier. Ze schromen niet hun onderlinge grappen met de patiënt te delen en als ik voor de zoveelste keer in de wachtkamer zit en naar het kleedhokje begeleid word ontkom ik er niet aan dat ik een glimlach op mijn gezicht krijg. En na de behandeling voel ik oprechte interesse als ze me een goede dag toewensen. De slogan bij radiologie lijkt wel: ‘zie je iemand zonder glimlach geef hem dan de jouwe.’

Bedankt lieve mensen!

Starwars en luchtballonnen

Het bestralen is begonnen. Voor het bestralen is een aparte vleugel van het ziekenhuis gereserveerd. Het is alsof je een bunker betreedt. Dikke muren en een laag plafond. Door een super enthousiaste laborante krijg ik uitgelegd hoe het werkt op de radiologie afdeling. En na 2 keer voel ik me al ‘thuis’. Met ontbloot bovenlijf (wat het afgelopen half jaar al de ‘normaalste’ zaak wordt) loop je de bunker in en wordt je op een tafel gelegd waar ze nog een beetje aan je sjorren om de lijntjes helemaal gelijk te krijgen. Hoe is het toch mogelijk. Ik verbaas me erover hoe het toch allemaal kan. Met een op maat gemaakt programma voor mij kunnen ze de laatste kankercellen die er mogelijk nog zijn vernietigen. Het is een heel bijzonder apparaat waarbij ik het gevoel krijg dat ik in Starwars terecht gekomen ben. Als ze me zouden vertellen dat het de filmset voor een ruimtevaartfilm was had ik het ook geloofd. Verschillende soorten schermpjes draaien om me heen. Ondertussen geniet ik van mijn uitzicht: verschillende luchtballonnen in allerlei kleuren die me in gedachten meenemen naar een betere plek.

naamloos

 

Gelukkig nieuwjaar

thumbnail_photo-1520316750891-270e081d94d8.jpeg

2018 is bijna voorbij…
Een jaar waaraan ik gemengde gevoelens heb.
Alsof ik in een achtbaan zat. Vooral toen ik pas de diagnose kanker kreeg. Ik vroeg me af hoe ik dat moest doen als ik ziek was. Joke Verweerd (een schrijfster die ook borstkanker kreeg) schreef; ”Ik ben toch nooit ziek? Als ik een griepje had ging ik een keer vroeg naar bed maar nu is het anders. Nu is er iets fout gegaan bij een celdeling. Er is een tumor ontstaan en waar huist dat addergebroed nog meer? Is er een leger in opmars in mijn lichaam? En waar is die God die ik eerder dichtbij mij voelde?”
Nu aan het eind van het jaar leef ik bewuster dan voorheen. De tumor is niet meer te zien en de behandeling is al een heel stuk gevorderd. Afgelopen jaar heb ik ervaren dat ik een oerkracht in mijn lijf heb. ‘Er dreunen soldatenlaarzen in mijn hoofd’ zegt Joke Verweerd.Ik ging en ga de strijd aan.Er is een God die mij ziet en vol goede moed ga ik het nieuwe jaar in.(enkele quotes zijn uit: ‘kiplekker’ van Joke Verweerd)

kipkluifjes

Vorige week ben ik geopereerd.
Waar je vroeger een aantal dagen moest blijven, was ik nu binnen een aantal uren alweer thuis. Heerlijk…
Ik had ook haast geen tijd om zenuwachtig te worden. Maandagmiddag werd ik gebeld en donderdagmorgen was ik al aan de beurt.
Bij mij op de kamer lag een vrouw die ook geopereerd zou worden maar wist niet hoe laat. Toen ik weer terugkwam van de ok lag ze nog te wachten in haar ok hemd. En na een uur kwam een verpleegkundige zeggen dat de operatie er niet in zat voor haar die dag. De vrouw was enorm teleurgesteld. Haar man kwam op visite en ook hij was teleurgesteld in tranen. Ze hadden al zo lang op de operatie gewacht. Het raakte me om te zien dat de partner zo meeleefde. Hij pakte haar hand en samen waren ze er even verdrietig over en toen de partner weer naar huis ging zei zijn vrouw: haal maar lekker kipkluifjes op de markt morgen want die vind je zo lekker.
Afgelopen week dacht ik weer even aan dit echtpaar.. Wat is het een zegen om samen deze kanker te bevechten. Is er wel een beter medicijn?Afbeeldingsresultaat voor together