Brief aan mezelf

 

naamloos

Een jaar geleden kreeg ik de diagnose borstkanker, toen had ik geen idee hoe dat mijn leven zou veranderen. Het veranderde mij, mijn zelfbeeld en mijn emoties. Mijn sociale leven werd er enorm door beïnvloed.

Kanker werd soms een excuus om niet meer deel te hoeven nemen aan bepaalde sociale evenementen. Kanker werd deel van mijn identiteit. Na een jaar word ik een beetje moe van die kanker identiteit. Kanker heeft mijn leven al veel eerder beïnvloed.
Toen ik 12 was, waren er al verschillende tantes met kanker, wat een enorme impact op mijn moeder had en daardoor op mij. Toen ik 17 was kreeg mijn vader voor het eerst longkanker. Kanker heeft mede mijn keuze voor mijn beroep als verpleegkundige bepaald. Onderwerpen voor scripties waren longkanker en leukemie, want mijn zus kreeg een tijd later de diagnose leukemie. Ik mocht haar beenmergdonor zijn wat ik een hele eer vond. Helaas zijn mijn lieve vader en zus te vroeg overleden.
Vlak nadat mijn vader voor de tweede keer kanker kreeg had ik voor mijzelf besloten dat ik kanker mijn leven niet zou laten beheersen. Ik merkte wel dat dit moeilijk was in de wereld van het ziekenhuis waar ik toen werkzaam was. Ik werd er vaak bij bepaald. Maar vaak kon ik het ook omzetten naar iets positiefs. Wanneer ik families mocht begeleiden die een slecht nieuwsgesprek kregen of wanneer ik iemand verpleegde in het laatste stadium. Ik voelde waar deze families doorheen gingen en het verrijkte mij. Op momenten dat het er toe deed mocht ik iets betekenen voor hen.

Nu ik zelf de diagnose kreeg was mijn eerste reactie weer : ‘kanker gaat niet mijn leven beheersen’. Ik merkte dat dat wel een uitdaging is. Mijn eerste reactie na het horen van de diagnose was: ik blijf wel ‘gewoon’ doorwerken. Maar de eerste weken is dit zeker onmogelijk omdat je bijna dagelijks in het ziekenhuis moet zijn vanwege allerlei onderzoeken en de eerste behandelingen en dan komt de tijd dat je niet 1 van de ‘gelukkigen’ bent die de chemotherapie ‘fluitend’ doorstaat en na alle geplande behandelingen ontbreekt het me ineens aan energie die ik voorheen wel had. Dus ik ontkom er niet aan: er zijn dagen dat het mijn leven wel beheerst…
Dat toegegeven hebbende geeft het me rust. Ik mag er aan toegeven en het helpt me juist in mijn proces. Ik kan nu zeggen dat ik kanker haat, ik haat wat het kan doen in mijn lijf en in mijn leven. Hoe hard ik ook mijn best doe om niet aan je te denken, lukt me dat nooit helemaal. Het voelt als een zeurende kiespijn…
Toch ontkom ik er niet aan om ook te zeggen dat ik je ook waardeer. Ik heb nu een andere kijk op het leven. Ik geniet meer van tijd met familie en vrienden en ik neem niets meer voor lief. Je hebt me geleerd bewuster te zijn en te focussen op dingen die er echt toe doen. Hoe belangrijk het is om lief te hebben en te vergeven. Toch haat ik je omdat mijn leven nooit meer word zoals het was.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s