Fresh haircut

Voor t eerst sinds de diagnose gesteld is ,ben ik weer naar de kapper geweest…
En dat was fijn maar ook spannend.
Ik wilde m’n haar graag weer een kleurtje geven want ik was grijzer dan ik ooit in m’n leven ben geweest. Ze zeggen dat zorgen je grijze haren geven…
De kapster die mij al jaren knipt had wat onderzoek voor me gedaan en durfde het met een natuurlijk kleurmiddel wel aan.
Het was alleen wel voor eigen risico omdat de chemo nog wel in m’n lijf zit(ze zeggen tot 3 maanden na de laatste kuur).
Dat was een spannend uurtje met wikkels in mijn haar. Ik zag mezelf al blauw of met happen uit m’n haar het pand verlaten.
Met een lekker bakkie thee en een heerlijke hoofdmassage kon ik toch een beetje ontspannen. En het resultaat was goed!
Dankbaar voor m’n kapster die ik wel kon omhelzen verliet ik als een hernieuwd mens het pand.

1462318497

 

Kung Fu Fighting

Het eerste deel van mijn behandeling kan ik afvinken. De chemo”s zijn achter de rug.    De laatsten vielen me zwaar. Vooral eten ging maar mondjesmaat. Voorheen was ik een echte emotie eter. Dat is nu heel anders. Ik moet af en toe zelfs met mijn verstand eten. Tegen mezelf zeggen: kom op eet wat des te eerder voel je je weer wat beter en heb je weer meer energie. Ik ben me er erg van bewust wat ik allemaal in mijn mond stop en vraag me dan steeds af: zitten er wel eiwitten in ? En welke vitamines heb ik vandaag gehad?

Voor mij wel heel goed want ik denk nu meer na over wat ik eet. Toch kan ik de verleiding af en toe niet weerstaan en ligt er nu ook wel een zak winegums in de la en eigenlijk smaken die nu het allerbeste..

Met het afsluiten van de deze fase komt de volgende fase ook alweer in beeld. Daarvoor heb ik alweer verschillende onderzoeken gehad. Afgelopen week mocht ik voor mri scan en toen een super aardige jongen mij met een heel minuscuul prikje een infuus inbracht en met een glimlach vroeg welke radiozender wil je op je koptelefoon? Twijfelde ik geen moment. Radio 2 graag. En terwijl ik de koker ingeschoven word voel ik me moediger als ooit want ze draaiden net Kung Fu fighting. Het onderzoek is voorbij en ik ben strijdvaardiger dan ooit. Met Kung Fu fighting in mijn hoofd loop ik de gang op, pak Reint bij de arm en gaan we op naar de volgende fase!!

Dankbaarheid

De kuur van afgelopen week valt me zwaar. Ik kom maar niet op gang en het eten smaakt al helemaal niet. Volgens de diëtiste krijg ik te weinig eiwitten binnen en moet hier meer aandacht aan geven.. maar hoe?? Alles lijkt nu even te veel. Maar goed, toch af en toe maar even naar de Jumbo, of even op mijn werk kijken. Dan komt er eigenlijk wel weer een gevoel van dankbaarheid over me heen. Ik heb allemaal lieve collega’s en ik mag gewoon mezelf zijn. Ze nemen het zoals het is. Gelijk moet ik ook denken aan de afdeling dagbehandeling in Isala ziekenhuis Zwolle. De verpleegkundigen, Frank, Renske, Ria en al die anderen. De dames van de catering voor hun goede zorgen en gesprekjes. De verpleegkundigen die de kuren allemaal voorbereiden in de apotheek… Wat een zegen om in Nederland te zijn en weten dat de zorg rond mij zo optimaal mogelijk is. Na jaren in Cambodja gewoond te hebben weet ik dat gezondheidszorg voor veel mensen niet vanzelfsprekend is en voor nog meer mensen helemaal niet binnen bereik… Dankbaar zijn is niet altijd gemakkelijk als je je beroerd voelt…
pexels-photo-424517-1080x675

HB

Het energie-niveau daalt. Bij de laatste controle een behoorlijk laag HB, dus krijg ik binnen een aantal dagen een bloedtransfusie. De kuren gaan onverminderd door en daar ben ik wel blij om. Zou het vreselijk vinden als het weer een keertje uitgesteld zou moeten worden. Met de regie-verpleegkundige ook nog even gesproken over het verdere blood-transfusion.jpgtraject. Deze 9 kuren zijn zo rond het begin van december klaar en dan wachten op een operatie. Dit kan 4 tot 8 weken duren. Daarna de bestralingen en dan start nogmaals een traject van 9 kuren. Elke drie weken 1 kuur. Wel een kleine kuur en geen hoofdkoeling meer, maar toch….. ik ben er eigenlijk wel een beetje klaar mee. ‘Je hebt een lange adem nodig hoor ik geregeld zeggen en dat zal allemaal wel. Gelukkig heb ik de mogelijkheid om energie te halen uit lieve vrienden en familie, een kaartje dat op de deurmat valt, mijn gezin… Samen hebben we een lange adem en gaan we er steeds weer met frisse tegenzin tegenaan..

Kankerverhalen

We lopen het ziekenhuis binnen, gaan naar afdeling V3.3, melden ons, krijgen een bed toegewezen, de verpleegkundige prikt een infuus en checkt of ze de juiste patiënt voor zich heeft. Ondertussen is de apotheek al druk bezig om de chemo klaar te maken en zodra die klaar zijn worden ze één voor één aangehangen. Allemaal handelingen die na 6 keer chemotherapie wel duidelijk zijn. Wat niet te voorzien is dat je altijd een kamer deelt met andere patiënten. Je weet niet wie voor die dag je kamergenoten zijn en dat is soms best wel een uitdaging. Niets is hetzelfde en iedereen krijgt een behandeling op maat. Er komen verhalen los en soms tref je het dat iemand zijn kankerverhaal met je deelt. In deze 12 keer (2×6) dat we nu op de dagbehandeling komen hebben we al veel gehoord. Instemmende gesprekjes gehad en ervaringen gedeeld. Dat is fijn.

Het valt wel op dat nu ik zelf kanker heb, mensen steeds weer kankerverhalen van Hand holding cancer awareness ribbonanderen aan mij willen vertellen. Praten over kanker is niet altijd gemakkelijk als je het zelf moet ondergaan. Hoe moet ik dan reageren op deze verhalen? Meelevend instemmen? Zeggen dat ik het niet wil horen? Of maar gewoon aanhoren?

Bij het allereerste gesprek met de arts, toen kanker werd geconstateerd werd gezegd dat je in de kankertrein was terechtgekomen. En een trein deel je nu eenmaal met veel personen… het zal er allemaal wel bij horen. Het liefst blijf ik nu gewoon liever even in mijn eigen wereldje…

Haar

De tijden in het ziekenhuis worden routine.. half uur spoelen en dan wordt de eerste infuus-zak aangehangen en weer spoelen en weer een zak en weer en weer… Bij de laatste twee zakken krijg ik ook de kap weer op… Mijn hoofd moet gekoeld worden tot 4 gradenhoofdkoeling om nog enigszins uitzicht te houden op het behoud van mijn haar. Een lastig ding toch wel… Het is pijnlijk en soms wil ik ‘m wel afgooien en ben ik er helemaal klaar mee. Toch heb ik na 6 kuren nog redelijk wat haar en dat is me erg dierbaar… Wel al veel verloren maar nog steeds acceptabel… daar doe ik het dan maar voor. Het grote voordeel is dat ik mij nog gewoon kan bewegen zonder op te vallen.. Soms zegt iemand dat het toch eigenlijk wel goed gaat toch? Ze zien niet zoveel aan mij. Ik voel me wel ziek, maar kan het dus blijkbaar goed camoufleren. Hoe zou het zijn zonder haar? Verandert mijn omgeving dan ook mee? Ben ik dan voor de buitenwereld echt ziek? Misschien gaat het nog gebeuren dat de rest eraf moet, dan wordt het te dun… we wachten het af..

Op dit moment ligt de kap naast mijn bed klaar… even de tweede zak erdoor en dan moet die weer op… Brrrr..

Een luisterend oor

Er zijn allerlei dingen die mij opvallen en die mij aan het nadenken zetten. Hoe doe ik dat zelf eigenlijk op mijn werk? En hoe komt het over bij de patiënt?

Voor de 9de keer melden wij ons op de afdeling dagbehandeling oncologie. De grote kuur staat op het programma. Een verpleegkundige komt met een warme glimlach op mij af en brengt ons naar een kamer waar alles weer paraat staat. Dus mijn behandeling kan elk moment beginnen. De infuuspaal staat aan de linkerkant omdat de linkerkant prikken aan de beurt is. Mijn medicijnen hangen klaar. De hoofdkoeling staat klaar. Thermometer, bloeddrukmeter en infuusspullen… Allemaal super voorbereid.

Dan komt de vraag van de verpleegkundige: hoe gaat het met je? Vervolgens geef ik antwoord, leg ik uit dat we een paar dagen vakantie hadden en dat ik me de eerste dagen daarvan niet zo lekker voelde…Eigenlijk wel een stap voor me want ik vertel niet zo gemakkelijk.

Midden in mijn verhaal loopt de verpleegkundige de deur uit om iets te pakken. Vervolgens vraagt ze niet door. Ik voelde mij wel een beetje in de kou staan.

ABENAK-mono resizeIk nam me voor de volgende keer met ‘best goed’ te antwoorden.

Door dit zelf zo mee te maken realiseer ik me dat ik soms ook maar met een half oor luister naar iemand zijn verhaal omdat ik in beslag genomen wordt door duizend en 1 andere dingen. De komende week neem ik me voor het anders te doen.

Ondertussen komt de drink-kar binnengereden en krijg ik een lekker kopje thee met een plakje ontbijtkoek met boter. Blij met de zorg die ik mag ontvangen…