Trieste gezichten

trieste gezichten

Als snel nadat de diagnose bekend is wordt is ,is het behandelingstraject ook bekend. Eerst chemotherapie,dan een operatie, gevolgd door bestralingen.

Voordat je de diagnose ook maar enigszins kan bevatten is er ook al een behandelingsplan. Gelukkig maar, want tientallen jaren terug waren deze opties er allemaal niet. Met de regie verpleegkundige,die voor jou het traject uitzet, bespreek je je plan. Een groen boek wordt je ‘bijbel’ voor de komende tijd en hier wordt alles stapsgewijs in uitgelegd. Wel zijn er een aantal  die redelijk acuut geregeld moeten worden. Waaronder het bestellen van een haarstuk. Me totaal niet gerealiseerd dat ik mogelijk mijn haar verlies, pak ik de verwijzing met een handtekening voor een afspraak bij de haar specialist aan. En voor ik het weet zit ik met tranen in de ogen bij de haar specialist. een schat van een vrouw biedt mij een heerlijke cappuccino aan en terwijl ik voor me uitkijk,kijken 6 trieste hoofden mij aan. Deze poppen staan bij de haar specialist om een indruk van de mogelijkheden te krijgen…ik voel me ineens nog triester en vind het een wonder dat ik me na een uurtje toch redelijk enthousiast voel over een pruik die de aardige mevrouw mij heeft aangemeten.

Dagbehandeling

De eerste kuur begint al binnen 4 weken na het stellen van de diagnose. Petje af voor Isala. Binnen een dag krijg je je diagnose en binnen een week weet je je behandeling.Ook al schudt de wereld op zijn grondvesten, je wilt het liefst zo snel mogelijk weten waar je aan toe bent. Met het gevolg dat ik al vlot op de afdeling dagverpleging sta voor mijn eerste chemo…

Wachtend in de wachtruimte zijn er veel dingen die mij opvallen ,maar het meest onder de indruk ben ik van het schilderij aan de muur(zie hierboven). Ik voelde me nog een hele ‘pief’toen ik hier aan kwam. Maar na het lezen van dit gedicht kon je mij wel opvegen. Gelukkig mocht ik vandaag op het bed zitten in plaats van op de stoel. Misschien was dit bed vóór mij wel van een zwangere vrouw die net bevallen was van een kerngezond kind,en die lekker nu thuis met haar baby’tje in het kraambed lag. Met deze gedachte troost ik mezelf en druppelen de eerste druppels van de chemo mijn lichaam in.

Ontspan maar..

De mammografie is niet voldoende.. er moet nog een naald in om de aard van de plek te kunnen traceren. Gelukkig mag je je broek aanhouden,maar wat voel je je te kijk staan. Met een handdoekje kun je je bedekken. Kwetsbaar ben je en je voelt je overgeleverd. Je mag op je zij gaan liggen en ontspannen. Ontspannen??Hoe kan dat? Mijn wereld staat op z ’n kop en er is een plek in mijn lijf waar ik tot voor kort het bestaan niet afwist. Maar ik doe mijn best en probeer me te ontspannen de begeleiders om me heen zijn allemaal even aardig. Nog even vraag ik of mijn man niet mag komen. Maar het antwoord is: nee mevrouw, we zijn bang dat hij onderuit gaat. De plek die ik voorheen niet kende, is na het onderzoek nadrukkelijk aanwezig. Een pijnlijke steek en een blauwe plek herinneren mij eraan dat mijn leven nu anders is

 

Omarm me..

Wel eens een mammografie gehad? Van te voren krijg je instructies wat je moet doen. Een aardige mevrouw die op 1 morgen vele dames achter het apparaat installeert verteld op een hele vriendelijke manier dat je het koude apparaat mag omarmen en zij wil dat proces wel een beetje begeleiden.

Pfff als ik ergens geen zin in heb is het wel een koud apparaat omhelzen.Denkend aan mooie berglandschappen,immense regenwouden en een kleurrijke horizon,neem ik een aantal keren een diepe zucht en is het moment snel voorbij waarna ik de deur uitstap en mijn warme lieverd omarm. In mijn hoofd klinkt het lied;

mammographieuntersuchung

 

BLØF – Omarm (Live op Concert at SEA 2015)